musakiroğlu@mynet.com
Gazetemizde bir haber vardı. “İstiklal Marşı’nı En Güzel Okuma Yarışması”na katılan Anadolu Öğretmen Lisesi öğrencisi Gamze Bozkurt; yarışmada marşı ezbere okurken gözyaşlarını tutamamış, ağlamış.
Habere göz gezdirirken, bu cümleyi okuduğumda benim de gözlerim yaşardı, ağladım.
Bu ülkenin gençlerinden birisi çıkıyor, bağımsızlığımızın sembolü marşımızı ezbere okurken duygulanıyor, kendini tutamıyor, ağlıyor.
Bir ülke için ne kadar önemli, bir ülkenin temeli ve geleceği için ne kadar kıymetli bir duygudur bu duygu… Kıymet biçilemez, değeri ölçülemez bu duygular tutacak bizi, geleceğimizi ve ülkemizi ayakta sapasağlam, dimdik.
Ben bir zamandır gençlerle ilgili karamsarım. Gençleri ülkesinin milli değerlerinden, ülkesinin geleceğini emanet ettiği Ata’sından uzak görüyorum. Hem de bir hayli uzak…
Daha önce de yazmıştım, bu durum beni ürkütüyor, endişelendiriyor, demiştim. Ülkemin geleceği konusunda içimi karanlık, karamsar duygular kaplıyor ifadelerinde bulunmuştum.
İşte tam bu duygular içindeyken Gamze kızımızın, milli heyecanlarından kaynaklanan gözyaşları su serpti yüreğime. İçimdeki karanlığa, karamsarlığa bir mum yaktı, sağ olsun.
Gençlere güvenmek istiyorum. Gençlerdeki milli bağımsızlık duygusunun, Atatürk sevgisinin azalmamasını, bilakis artmasını istiyorum.
Bu nedenle gerek anaokulları, gerek ilköğretim, gerekse liselerde düzenlenen İstiklal Marşı’nı en güzel okuma yarışmalarını çok önemsiyorum.
Bununla da kalmamasını, en iyi yorumlama, İstiklal Marşı ve Mehmet Akif üzerine en iyi kompozisyon yarışması yapılmasını öneriyorum.
Mehmet Akif’in anlatılmasını, kiralık evde oturuyorken, İstiklal Marşı’na karşılık kendisine bir ev alacak kadar verilen para hediyesini “Ben ülkemin bağımsızlığı için yazdığım şiire para alamam” diyerek kabul etmeyişinin, örnek vatan sevgisi olarak anlatılması gerektiğini söylüyorum.
Yazdığı şiir birinci kabul edilip, TBMM’de İstiklal Marşı olarak onaylandığı haberi kendisine müjde edildiğinde, “Allah bu millete bir daha İstiklal Marşı yazdırmasın” diyerek dua ve temennilerini nasıl bir duygu içinde dile getirdiği üzerine konferanslar düzenlensin.
Dün 12 Mart’tı. İstiklal Marşı’nın TBMM’de kabulünün 89. yıldönümü. Aynı zamanda da İstiklal Marşımızın yazarı Milli Şairimiz Mehmet Akif Ersoy’u anma günüydü.
Bu değerli günü anmak üzere Ünye’den gazetemize iki kuruluş tarafından açıklama yapıldı. Birisini Cumhuriyet Halk Partisi Ünye İlçe Başkanı Sayın İrfan Yıldız Beşlioğlu yaptı. Diğerini Atatürkçü Düşünce Derneği Ünye Şubesi Başkanı Sayın Mehmet Özyurt hocam yaptı.
Ünye’de başka kuruluşların açıklamasına rastlamadım. Eğer yapılmış da haberim olmamışsa, beni uyarırlarsa, bu köşemde onları da yazmaya hazırım.
Ancak şunu belirtmekte yarar görüyorum. Ben bir süredir gençlerle ilgili karamsarlığımı ifade edip üzülüyordum. Bunun niye böyle olduğunu, gençler nasıl olur da böyle milli bağımsızlık duygusundan ve Atası’ndan uzaklaşır, sebebini bulmaya çalışıyordum.
İşte bunu bulduğumu, bunun sebebinin ne olduğunu anladığımı hissettim bu 12 Mart’ta.
Bir ülkenin kurumları, sivil-resmi kuruluşları, büyükleri, anası-babası…12 Mart’ın önemine, istiklal Marşı’nın kabulüne, onun yazarı Mehmet Akif Ersoy’a duyarsız kalırsa, gencinden neyi, ne kadar bekleriz ki?
Yanlış anlaşılmasın, sözüm görevini yapana değildir. Yapmayan, yapmaya gerek görmeyen bütün herkesedir.
|
